Topcompetitie

Rens Tulner is herboren en wil weer hogerop.

15 juli 2019

Daar was hij ineens weer. Rens Tulner. Een prachtige foto op zijn Strava-account bij de rit met de rittitel “Lekker hoor!” verraadde een welkome overwinning. Tulner won de Omloop der Zevenheuvelen. Tijd om eens bij te praten met de 21-jarige renner uit Lexmond.

Knieblessure

Het eind van het vorige seizoen had voor Rens Tulner een iets andere uitkomst dan vooraf gehoopt. De jonge renner uit Lexmond kampte een groot deel van vorig seizoen met knieproblemen, waardoor zijn optredens in de tweede seizoenshelft beperkt bleven. “Die knieblessure loste zichzelf uiteindelijk wel op met de tijd, maar mijn seizoen was verkeken.”

De wedstrijdspanning op het gezicht bij Rens Tulner (linksvoor) voor de start van de eerste wedstrijd van het seizoen: de Craft Ster van Zwolle.

Schoolstruggles

De knie was echter niet het enige waar Rens Tulner vorig jaar mee worstelde. “Ik twijfelde ook een beetje over school,” geeft hij toe. “Daarom ben ik ook gestopt toen ik mijn propedeuse gehaald had en werk ik nu. Ik wilde ook niet alleen gaan fietsen. Ik wil mezelf ook wel blijven ontwikkelen naast het fietsen, dus vandaar dat ik nu ook werk.” Via Delta Cycling Rotterdam kwam kwam Rens Tulner terecht bij een Toyota-dealer uit Waddinxveen, de autosponsor van de ploeg.

Einde Delta Cycling

Diezelfde ploeg, Delta Cycling Rotterdam, vroeg echter aan het einde van vorig jaar geen licentie meer aan voor het nieuwe seizoen. “Dat kwam na die blessure voor mij natuurlijk niet op een heel gelegen moment,” kijkt de Lexmonder terug. “Dat was echt even slikken. Ik moest het er maar mee doen en het beste ervan maken.”

Tulner hoopte nog bij een andere ploeg op continentaal niveau verder te kunnen. “Ik heb wel een aantal andere ploegen aangeschreven, maar het werd vrij snel duidelijk dat dat op niets uit ging lopen,” vertelt hij. “Op zich is het ook niet zo gek. De plekjes waren niet zo dik gezaaid en als je dan als renner al een aantal maanden niet in actie bent gekomen dan is het ook wel logisch.”

Het warme bad van de Jonge Renner

Vrij snel nadat duidelijk werd dat er niets anders opzat dan een stapje terug te doen, werd er contact gelegd met een mogelijk nieuwe ploeg voor Rens Tulner: W.V. De Jonge Renner. “Volgens mij ging dat via Daan Meijers (ex-ploeggenoot bij Delta Cycling en tegenwoordig ploegleider van de junioren van De Jonge Renner, red.),” vertelt Tulner. “Er waren snel een aantal mensen die voor Vincent en mij die link legde. Het eerste gesprek was ook meteen heel fijn, dus ik had daar alle vertrouwen in.”

Rens Tulner (links) met zijn nieuwe ploeggenoten van W.V. De Jonge Renner.

Rens Tulner kwam terecht in de opleidingsploeg van Ceciel van Dongen en Jo Bouwens. “Een Brabantse ploeg,” lacht hij. “Ceciel en Jo zitten daar natuurlijk al een heel aantal jaren en zij proberen het voor ons zo goed mogelijk te regelen. Het is een hele fijne en warme ploeg. Bij De Jonge Renner is eigenlijk alles net zo goed geregeld als bij de ploegen op een hoger niveau. Het enige verschil is het programma. Je krijgt ook eten voor de wedstrijd en je mag op een mooie fiets en wielen van de ploeg rijden.”

Op zoek naar oude vorm

Met de zekerheid van een ploegplekje op zak kon Rens Tulner langzaamaan weer beginnen aan de zoektocht naar de vorm van voor zijn blessure, toen hij een veelbelovend belofterenner was. “Vandewinter ben ik naar Jim (van den Berg, de voormalig teammanager van Delta Cycling en eigenaar van trainingsbegeleidingsinstituut Cyclinglab) gegaan. Met zijn begeleiding ben ik hard gaan trainen. Toen merkte ik eigenlijk meteen dat ik al weer flinke stappen aan het zetten was.”

Rens Tulner kwam als eerste over de Keutenberg tijdens de Ronde van Limburg.

Langzaam maar zeker keerde de oude Rens Tulner terug. “Ik ben zo met een hele goede conditie de winter uit gekomen,” aldus Tulner. Een kleine tegenslag met een zitvlakblessure die moest worden bestreden met rust en antibiotica kon de opmars niet stuiten. In Esser-Breton, een Franse rittenkoers was het oude gevoel terug. Een vierde plaats in de eerste en de derde etappe en een derde plaats in de vierde etappe bewezen dat. “Dat was de eerste wedstrijd waar het weer echt goed ging,” herinnert hij zich. “Dat motiveert ook enorm naar de volgende trainingen en wedstrijden.”

Goede uitslagen

Een aantal goede uitslagen in wedstrijden die Rens Tulner goed liggen volgden. In de Nederlandse Loterij Topcompetitie werd hij knap zevende in de Ronde van Limburg. “Dat was mooi. In die wedstrijd wilde ik ook echt wel zo’n uitslag rijden om te laten zien wat ik kan,” vertelt hij over die wedstrijd.” In de Midden-Brabant Poort Omloop werd hij vervolgens elfde. Ook bij de tijdritten op het NK en in Emmen (Nederlandse Loterij Topcompetitie) zat hij bij de eerste vijftien. De klimtijdrit was met een negende plaats vervolgens ook zeer goed.

Potentie

Toch zit er zeker nog rek op, zo denkt de renner, die inmiddels bij Mantel in Utrecht werkt, zelf. “Ik kan zeker nog verder groeien,” geeft hij aan. “Met werk is het toch af en toe lastig om trainingsuren te maken. Zeker als je elk weekend een wedstrijd hebt. Ik ben minimaal tweeënhalve dag bezig met werk. Dan is het af en toe wel lastig om aan de juiste trainingsuren te komen en de conditie helemaal goed te onderhouden. Bij Mantel proberen ze gelukkig daarin ook wel mee te denken.”

Van die potentie liet Rens Tulner een sprankje zien in de Omloop der Zevenheuvelen in Berg en Dal. “De ploeg had me voor dat weekend geselecteerd voor de beloftenversie van de Omloop Het Nieuwsblad. Toen heb ik gevraagd of ik de Zevenheuvelen mocht rijden, omdat ik dacht dat ik daar voor de winst mee zou kunnen doen. Gelukkig hebben ze toen mijn programma omgegooid en mocht ik daar rijden.”

“Ik maak kans in de Omloop der Zevenheuvelen!”

Alle pijlen waren dus gericht op een topuitslag in de Omloop der Zevenheuvelen. “Zaterdag ben ik nog gaan verkennen. Ik kwam erachter dat het echt een parcours is dat op mijn lijf geschreven is. Een lastige finish met daarna meteen een behoorlijk steile klim, de Oude Holleweg. Ik ben best wel rap en weeg maar zestig kilo, dus als de aankomst dan omhoog loopt, dan ben je behoorlijk in het voordeel natuurlijk.”

Op de dag van de wedstrijd gebeurde precies was Rens Tulner had gehoopt. “Het was in het begin een vrij gesloten koers. Daarna kwam er iets meer ruimte en kwamen er een paar kopgroepjes. Daarvoor had ik al gemerkt dat ik bergop een van de sterksten was. We hebben het redelijk kort gehouden en in de laatste ronde kwam alles bij elkaar. Toen we naar de sprint toereden wist ik wel dat ik een hele grote kans ging maken.”

(Foto: Strava Rens Tulner)

Op de finishfoto had de rappe Tulner vervolgens een ruime voorsprong op de rest van het peloton, dat werd verwezen naar een strijd op de tweede plaats. “Ik was ontzettend blij dat ik heb kunnen laten zien dat ik ook een wedstrijd kan winnen en ook opgelucht dat ik nu echt weer met een goed gevoel in de rondte rijd.”

Dromen van rentree bij de conti’s

Met winst in een van de lastigste koersen in de Clubcompetitie en een reeks goede uitslagen mag Rens Tulner dromen van een rentree op het continentale niveau. “Dat speelt zeker wel in mijn achterhoofd,” bevestigt hij. “Ik wil sowieso weer hogerop en het liefst nog minimaal een jaar mezelf volledig focussen op het fietsen. Het ideale scenario zou een mooie opleidingsploeg zijn, waar ik weer volle bak met het fietsen bezig kan zijn. Ik heb gewoon het gevoel dat ik met meer trainingsuren, professionele begeleiding en beter trainen nog verder kan komen. Nu kom ik uit op tussen de 10 en 15 trainingsuren per week. Daar zit nog wel rek op.”

 



Je hebt de top bereikt
onze sponsoren